Loyaliteit

Er is iets met loyaliteit, wat ons allemaal op gezette tijden vreselijk in de weg zit.

 

Wat is dat toch?

 

Die wens om een ander trouw te zijn, om braaf bevelen op te volgen en altijd afspraken na te komen, boven de eigen wensen. Altijd liefdevol te willen zijn naar die belangrijke mensen om ons heen. Of andersom, extreme loyaliteit eisen van anderen aan jezelf.

 

Wij zijn “in den beginne” loyaal aan onze ouders. Of ze nu goed voor ons zijn of niet. Het is een innerlijke drive om altijd het pad van je ouders te volgen, trouw te blijven, je best te doen, de goedkeuring te zoeken, de toestemming te willen krijgen. Te pleasen!

 

Later voel je dit naar je vriendjes en vriendinnetjes toe. Dan komt de “peer pressure” om de hoek kijken. Je wil natuurlijk niet gepest worden, doordat je niet de juiste vriendjes hebt, of de juiste outfit aan hebt. Of niet die geweldige smartphone bezit. En dan komt de puberteit en ga je je afzetten aan de grote mensen om je heen. Wordt je anders loyaal naar je ouders, want je moet je identiteit ontdekken en wordt je loyaler naar je vrienden. Daadwerkelijk loslaten van deze verbintenissen - je loyaliteit verliezen - gebeurt in de extreme gevallen, als de veiligheid voor ‘afzetten tegen’ ontbreekt. Dan ben je op jezelf aangewezen, of je dit nu kunt of niet.

 

Na al die jaren van wisselende relaties met peers, docenten, ouders en andere grote mensen om je heen, zet je je eerste stappen op de arbeidsmarkt. Dan wordt ineens die werkgever je nieuwe papa of mama. En ben je daar trouw aan, volg je de bevelen braaf op, wil je goedkeuring en toestemming van je baas en kom je al je afspraken netjes na.

 

Ik wil hier geen pleidooi houden voor: weg met de loyaliteit. Ik wil je wel laten nadenken over loyaliteit!

 

We kunnen met zijn allen zo doorslaan, als we niet geleerd hebben dat er grenzen zijn aan loyaliteit. Namelijk de grenzen van loyaliteit aan jezelf. Als je geleerd hebt als kind dat je beter een ander kunt pleasen, anders zwaait er wat, hoe ontwikkel jij je dan als volwassen mens en hoe ontwikkel jij je dan als werknemer of als baas? En andersom: als jij geleerd hebt als kind, dat het altijd om jou draait, hoe ontwikkel jij je dan als volwassen mens en als werknemer of baas?

 

We kennen allemaal de voorbeelden en de extremen. Als ik in mijn werk als coach in gesprek ga met mijn kandidaten, dan is een loyaliteitsconflict vaak de grondslag van het “te laat” switchen van een baan. Of “te lang” blijven hangen in een verhouding met een ander of anderen. Of terecht komen in een burn out.

 

Een loyaliteitsconflict bij kinderen, ontstaat vaak als ze het gevoel krijgen te moeten kiezen voor de een of de andere ouder. Dit zie je niet alleen terug bij scheidingen. Dit vindt ook plaats in gezinnen, waarbij de vader en moeder nog samen zijn. Het gevoel dat kinderen moeten kiezen tussen de een of de andere ouder is iets wat niet zou mogen plaatsvinden. Het zorgt ervoor, dat kinderen altijd extern gericht zullen zijn, niet kritisch genoeg leren nadenken en niet voor zichzelf leren opkomen. Dat stemt me verdrietig. En dit heeft een levenslang effect op mensen, als ze die niet op latere (volwassen) leeftijd durven aanpakken.

 

In het werk, zie ik dit ook terug. Een soort misplaatst perfectionisme, politieke spelletjes, graaigedrag, het bedrijf leidend laten zijn in alles en niet snappen, dat je als werknemer of als baas in de allereerste plaats een mens bent. Je komt in een soort overlevingsstand terecht en de gevolgen kunnen soms extreem zijn.

 

Natuurlijk heeft loyaliteit een hele goede kant. Zonder loyaliteit waren er immers geen relaties van mensen onderling. Kun je nooit op een ander bouwen, vertrouwen. Maar loyaliteit in zichzelf zou niet het hoogste goed moeten zijn. Loyaliteit mag zeker een dualiteit in zich hebben. Namelijk die naar een ander en naar jezelf. Als jij leert duidelijke eigen grenzen te bepalen en daarin trouw en eerlijk blijft aan jezelf, ben je heel goed in staat om ook op een gezonde manier loyaal te zijn naar anderen en elkaar hierin te versterken. Het zou heel goed zijn, om zo nu en dan hierin je prioriteiten onder de loep te nemen.

 

Dan kun je veel beter snappen waarom je handelt zoals je handelt. Welke keuzes je maakt en waarom. En volgens mij, is het leven dan een flink stuk aangenamer en ben je veel liefdevoller naar jezelf. En we weten allemaal: hoe liefdevoller je bent naar jezelf, hoe liefdevoller naar de mensen om je heen.

 

Stel je vandaag eens de vraag: hoe zit het met mijn loyaliteit?


Wil jij je verhaal met me delen? Of heb je naar aanleiding van deze blog vragen aan mij? 

Stuur me dan een e-mail! Ik luister graag naar je.


Reactie schrijven

Commentaren: 0